هورمزد یعقوبی نژاد

بسیاری ازمردم ایمان دارند  . تا جایی که خوش آیند آنهاست. به محض سختی ایمان که ندارند هیچ اعتراض هم می کنند و به یاد نمی آورند آسایشی را که داشتند و سپاسگزار نبودند. عبادت می کنند برای فرار از جهنم و یا عدم مواجهه با سختی در دنیا! سختی؟! باید سختی را معنایی دوباره کرد. اینها به محض مواجهه با مشکلات فریاد می زنند  خدایا ما که ایمان داشتیم چرا اینگونه شد! گویی که عبادت کرده اند تا سختی نبینند . توکل می کنند ولی با این پیش شرط که هر چه آنها می خواهند بشود . و اگر نشد می گویند ما که توکل کرده بودیم. چرا این طور شد.   چه روح بزرگی دارند کسانی که در راه  خداوند لطیف از با ارزش ترین چیز های زندگی شان می گذرند . فردی که درزندگی اش  یکی از  کلیه اش را اهدا می کند تا زندگی انسان دیگری را نجات دهد. آسان نیست. باور کنید در سخن ساده است . در زمانه ای که بسیاری حتی حاضر نیستند قسمت ناچیزی از اموالشان را در راه خدا صرف کنند فردی از یک عضو بدنش بگذرد. . پیامبری که تمام عمرش را در راه خدا پرستی صرف کرده بود  برای خواست خداوند  فرزندش را به قربانگاه برد  و در برابر فرمان خداوند تسلیم شد بدون نا فرمانی و شکایت . اینجاست که عیار ایمان مشخص می شود.

موضوع مطلب :
ارسال شده توسط هورمزد یعقوبی نژاد در ساعت ٧:٥٧ ‎ب.ظ | نظرات شما ()