هورمزد یعقوبی نژاد

همیشه سعی کرده ام که در وبلاگم مشکلات و درد های مردم  را منعکس کنم. شاید بگویید وبلاگم غمگین است ولی باید بدانید با وجود غم هاست که شادی ها معنا پیدا می کنند. هیج وقت در وبلاگم در مورد جنگ و سیاست و از این قبیل موضوعات ننوشته ام. ولی امروز می خواهم بنویسم . دیروز تصاویر حمله ی اسراییل به مردم بی گناه لبنان را دیدم نمی دانم چگونه باید تاثر و تاسفم را بیان کنم. آخر چه طور یک انسان می تواند با انسانهای دیگر چنین کاری بکند؟ آن خلبانی که قبول می کند مردم بی گناه را هدف قرار دهد و آن فرمانده ای که دستور چنین جنایتی را می دهد از خشم خداوند نمی ترسد؟ آیا می تواند باقی زندگیش را با شادی در کنار خانوده اش بگذراند. آیا خانوداه ی این جنایت کاران آ می توانند آنها را دوست بدارند. آیا این جنایت کاران معنای صلح و دوست داشتن را می فهمند. دیروز تصاویر آنقدر دلخراش بود که دل هر انسان آزاده ای را به درد می آورد . اغلب قربانیان این جنایت کودکان بودند. کودکان معصوم و بی گناه . چه طور یک انسان می تواند چنین ظلمی بکند. دیروز تصویر کودک نیمه جانی را دیدم که در آغوش مادرش زیر آوار مانده بود و مادرش فوت کرده بود. امداد گران با زحمت بچه را از میان دست های مادرش بیرون کشیدند . در کدام مکتب و فرقه ای چنین جنایتی مجاز است .  حیوانات هم با یکدیگر چنین نمی کنند که ما انسان ها می کنیم.

این است معنای جدید انسانیت

موضوع مطلب :
ارسال شده توسط هورمزد یعقوبی نژاد در ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ | نظرات شما ()