هورمزد یعقوبی نژاد

قلب باران از تپيدن هاي بي حاصل شكست                    همچو بغضي در گلوي مادري تنها نشست
كودكش دردانه اش در پيش چشمش آب شد                  موي  مشكينش  اسير پنجه  هاي  باد شد
حال او با كودكي غمگين و بيمار و نحيف                         فقر دامنگير و دستاني  هراسان  و ضعيف
اشك در چشمان كم سويش چو سيلابي زدرد                در كنارش  كودكي با ناله هاي زجر ودرد
او كنون سر گشته از دنياي بي مانند ماست                   مرحم دردش كمي احساس وهمدردي زماست

موضوع مطلب :
ارسال شده توسط هورمزد یعقوبی نژاد در ساعت ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ | نظرات شما ()