هورمزد یعقوبی نژاد

 

در كنار راه اندوهي به  شب  در شهرمان                        كودكي نالان ز باران  چون غزالان می رميد    بر لبش خشكي عيان و بر دلش درياي خون                   در خيابان  اشك ريزان صوت باران مي شنيد
دسته گل در دست كم زورش طلاطم در نگاه                 بر غرورش  راه مي رفت  و ترحم مي خريد
با نگاهي ازحسادت كودكان شادمان را ميشمرد              از خجالت  خنده بر لب شد كه مردي  گل خريد
شب  هم از نيمش گذشت و شاخه گل ها برقرار           داد زد كودك زبستان فلاکت اندكي گل مي خريد؟

 

موضوع مطلب :
ارسال شده توسط هورمزد یعقوبی نژاد در ساعت ٤:٥٢ ‎ب.ظ | نظرات شما ()