هورمزد یعقوبی نژاد

و به زودی همه در زير خاک خواهيم خفت . خاکی که به هم مجال نداديم تا دمی بر آن بياساييم.

همه چی از ياد آدم ميره
مگه يادش، که هميشه يادشه.

خوشا به حال لك لكا كه خوابشون «واو» نداره/ خوشا به حال لك لكا كه عشقشون «قاف» نداره/ خوشا به حال لك لكا كه مرگشون «گاف» نداره/ خوشا به حال لك لكا كه لك لك اند...»

خورشيد جاودانه می درخشد در مدار خويش
مائيم که پا، جای پای خود می نهيم وغروب می کنيم هر پسين/

 

وقت خاک سپاری، می گفت:


 

وقت خاک سپاری، می گفت:

من تکه تکه از دست رفتم در روز روز زندگانيم .


 


 


 



 

 

 


 

 

موضوع مطلب :
ارسال شده توسط هورمزد یعقوبی نژاد در ساعت ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ | نظرات شما ()